X
تبلیغات
رایتل

« روایت سوم : بغض نسبت به صحابه »

امام عسکری علیه السلام: وَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا مِمَّنْ یُبْغِضُ آلَ مُحَمَّدٍ وَ أَصْحَابَهُ الْخَیِّرِینَ أَوْ وَاحِداً مِنْهُمْ لَعَذَّبَهُ اللَّهُ عَذَاباً لَوْ قُسِمَ عَلَى مِثْلِ عَدَدِ مَا خَلَقَ اللَّهُ لَأَهْلَکَهُمْ اللَّهُ أَجْمَعِینَ .[1]

« روایت سوم : بغض نسبت به صحابه »

امام عسکری علیه السلام: وَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا مِمَّنْ یُبْغِضُ آلَ مُحَمَّدٍ وَ أَصْحَابَهُ الْخَیِّرِینَ أَوْ وَاحِداً مِنْهُمْ لَعَذَّبَهُ اللَّهُ عَذَاباً لَوْ قُسِمَ عَلَى مِثْلِ عَدَدِ مَا خَلَقَ اللَّهُ لَأَهْلَکَهُمْ اللَّهُ أَجْمَعِینَ .[1]

اولا : این روایت در منابع حدیثی شیعه فقط در کتاب تفسیر منسوب به امام عسگری علیه السلام آمده است و این کتاب به لحاظ اسناد به امام محل شبهه است و به صرف این روایت نمی توان فتوی داد هر کس یکی از صحابه را به خشم آورد مورد چنان عذابی واقع می شود که راه خلاصی نداشته باشد .

ثانیا : خود این روایت بر علیه جناب مستدل است چون یکی از صحابه جناب عمر است که به تصریح کتب اهل سنت و شیعه حضرت زهرا و امام علی و امام حسن و حسین علیهم السلام را به خشم در آورد و ناراحت ساخت حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِیدِ حَدَّثَنَا ابْنُ عُیَیْنَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِینَارٍ عَنْ ابْنِ أَبِی مُلَیْکَةَ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی فَمَنْ أَغْضَبَهَا أَغْضَبَنِی.[2]

این روایتی است که در اکثر کتب روایی و غیر روایی اهل سنت و شیعه با مضامین مختلف آمده است بطوری که در حد تواتر است .و از سوی دیگر از اهل سنت و شیعه نقل شده است که فاطمه زهرا سلام الله علیها در حالی از دنیا رفت که نسبت به خلفاء خشمناک بود .

منهم العلامة أبو عبد اللّه بن قتیبة الدینوری المتوفى سنة 281 فی «الامامة و السیاسة» (ج 1 ص 13 ط مصطفى الحلبی بمصر). قال عمر لأبی بکر رضی اللّه عنهما: انطلق بنا إلى فاطمة، قال: فإنّا قد أغضبناها، فانطلقا جمیعا فاستأذنا على فاطمة، فلم تأذن لهما، فأتیا علیّا فکلّماه فأدخلهما علیها، فلمّا قعدا عندها حوّلت وجهها إلى الحائط، فسلّما علیها، فلم ترّد علیهما السلام، فتکلّم أبو بکر فقال: یا حبیبة رسول اللّه و اللّه إنّ قرابة رسول اللّه أحبّ إلىّ من قرابتی، و إنّک لأحبّ إلىّ من عائشة ابنتی، و لوددت یوم مات أبوک أنّی متّ و لا أبقى بعده، أ فترانی أعرفک و أعرف فضلک و شرفک و أمنعک حقّک و میراثک من رسول اللّه إلّا أنّی سمعت أباک رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلم یقول: لا نورّث ما ترکنا فهو صدقة فقالت: أ رأیتکما إن حدّثتکما حدیثا عن رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلم تعرفانه و تفعلان به، قالا: نعم فقالت: نشدتکما اللّه ألم تسمعا رسول اللّه یقول: رضا فاطمة من رضای و سخط فاطمة من سخطی، فمن أحبّ فاطمة ابنتی فقد أحبّنی، و من أرضى فاطمة فقد أرضانی، و من أسخط فاطمة فقد أسخطنی، قالا: نعم سمعناه من رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلم قالت: فانّی اشهد اللّه و ملائکته أنّکما أسخطتمانی، و ما أرضیتمانی، و لئن لقیت النّبی لاشکونّکما إلیه و منهم العلامة المعاصر الأستاذ عمر رضا کحالة فی «اعلام النساء» (ج 3 ص 1214 ط دمشق) روى الحدیث من قوله أ لم تسمعا إلى قوله: نعم سمعناه من رسول اللّه صلّى اللّه علیه و سلم.[3]

ثالثا : در روایت آمده است اصحابه الخیرین و ضمیر منهم هم طبق صناعت به اصحاب خیرین برگشت می کند نه به صحابه فقط تا افاده عموم از آن شود .

« روایت چهارم : عمر مرضی السیره از نگاه  امام علی علیه السلام »

امیرالمؤمنین علیه السلام در نامه ای به اهل مصر: فمشیت عند ذلک عند أبی بکر فبایعته و نهضت فی تلک الأهداف حتی زاغ الباطل و کانت کلمة الله هی العلیا و لو کره الکافرون فتولی ابوبکر تلک الأمور فیسر و صدد و قارب فی الأمر و اقتصد فصحبته مناصحا و أفعته فیما أطاع الله فیه جاهدا فلما احتضر بعث إلی عمر فولاه سمعنا و أطعنا و ناصحنا و بایعنا و تولی عمر الأمر و کان مرضی السیرة میمون النقیبة (به نقل از کتاب مستدرک نهج البلاغه، ص120)

هر فرد منصف و بی غرضی متن نامه امام علی علیه السلام را مطالعه نماید و به جو حاکم بر جامعه آن روز را ارزیابی کند و شرایط پیش آمده را رصد نماید متوجه می شود که چرا علی علیه السلام از عمر بعنوان مرضی السیره  و میمون النقیبه یاد می کند و در مقابل ابوبکر و عمر سمعنا و اطعنا می فرماید . آیا هیچ فرد عاقلی که علاقه به دین و دیانت دارد و در راه دین جهاد و مجاهدت نموده است به خود اجازه می دهد برای رسیدن به حقی که از او غصب شده است اگر چه مسئله امامت و خلافت باشد پایه های دین را متزلزل و سست کند و سنت های جاهلی و تعصبات عربی را بر انگیزاند و با اختلاف و تفرقه افکنی به مقصد خود برسد و با خون ریزی بدان دست یابد . هیهات هیهات از علی علیه السلام دست به چینن کاری بزند .برای این که ماجرا معلوم شود متن نامه نقل می شود .

بخشی از متن نامه امام به مردم مصر از کتاب الغارات

رسالة على  علیه السّلام الى أصحابه بعد مقتل محمد بن أبى بکر (رحمه الله)

عن عبد الرّحمن بن جندب  عن أبیه جندب قال: دخل عمرو بن الحمق و حجر بن عدىّ و حبّة العرنیّ و الحارث الأعور و عبد الله بن سبإ على أمیر المؤمنین علیه السّلام بعد ما افتتحت مصر و هو مغموم حزین فقالوا له: بیّن لنا ما قولک فی أبى بکر و عمر؟- فقال لهم علیّ علیه السّلام: و هل فرغتم لهذا؟ و هذه مصر قد افتتحت، و شیعتی بهاقد قتلت؟! أنا مخرج إلیکم کتابا أخبرکم فیه عمّا سألتم، و أسألکم أن تحفظوا من حقّى ما ضیّعتم، فاقرءوه على شیعتی و کونوا على الحقّ أعوانا، و هذه نسخة الکتاب:

من عبد الله علیّ أمیر المؤمنین الى من قرأ کتابی هذا من المؤمنین و المسلمین: السّلام علیکم، فانّى أحمد إلیکم الله الّذی لا إله الّا هو.

أمّا بعد فانّ الله بعث محمّدا صلى الله علیه و آله نذیرا للعالمین، و أمینا على التّنزیل، و شهیدا على هذه الأمّة، و أنتم یا معشر العرب یومئذ على شرّ دین و فی شرّ دار، ....  فمنّ الله علیکم بمحمّد صلى الله علیه و آله فبعثه إلیکم رسولا من أنفسکم،  .... فلمّا استکمل مدّته من الدّنیا توفّاه الله الیه سعیدا حمیدا، فیا لها مصیبة خصّت الأقربین و عمّت جمیع المسلمین، ما أصیبوا بمثلها قبلها، و لن یعاینوا بعد أختها . فلمّا مضى لسبیله صلى الله علیه و آله تنازع المسلمون الأمر بعده ، فو الله ما کان یلقى فی روعی ، و لا یخطر على بالی أنّ العرب تعدل هذا الأمر بعد محمّد صلى الله علیه و آله عن أهل بیته و لا أنّهم منحّوه عنّی من بعده، فما راعنی  الّا انثیال النّاس على أبی بکرو إجفالهم  الیه لیبایعوه، فأمسکت یدی و رأیت أنّی أحقّ بمقام رسول الله صلى الله علیه و آله فی النّاس ممّن تولّى الأمر من بعده فلبثت بذاک ما شاء الله حتّى رأیت راجعة من النّاس رجعت عن الإسلام یدعون الى محق دین الله و ملّة محمّد صلى الله علیه و آله و إبراهیم علیه السّلام فخشیت ان لم أنصر الإسلام و أهله أن أرى فیه ثلما و هدما یکون مصیبته أعظم علیّ من فوات ولایة أمورکم  الّتی انّما هی متاع أیّام قلائل ثمّ یزول ما کان منها کما یزول السّراب و کما یتقشّع السّحاب، فمشیت عند ذلک الى أبی بکر فبایعته و نهضت فی تلک الأحداث حتّى زاغ الباطل و زهق و کانت «کَلِمَةُ الله هِیَ الْعُلْیا [7]» 9: 40وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ [1]. 9: 32 فتولّى أبو بکر تلک الأمور فیسّر و شدّد و قارب و اقتصد، فصحبته مناصحا و أطعته فیما أطاع الله [فیه‏] جاهدا، و ما طمعت ان لو حدث به حدث  و أنا حیّ أن یردّ الىّ الأمر الّذی نازعته فیه طمع مستیقن و لا یئست منه یأس من لا یرجوه، و لو لا خاصّة ما کان بینه و بین عمر لظننت أنّه لا یدفعها عنّی، فلمّا احتضر بعث الى عمر فولّاه فسمعنا و أطعنا و ناصحنا و تولّى عمر الأمر و کان مرضیّ السّیرة  میمون النّقیبة  حتّى إذا احتضر قلت فی نفسی: لن یعدلها عنّی فجعلنی سادس ستّة فما کانوا لولایة أحد أشدّ کراهیة منهم لولایتی علیهم، فکانوا یسمعونی عند وفاة الرّسول صلى الله علیه و آله أحاجّ أبا بکر  و أقول: یا معشر قریش انّا أهل البیت أحقّ بهذا الأمر منکم ما کان فینا من یقرأ القرآن و یعرف السّنّة و یدین دین الحقّ فخشی القوم ان أنا ولیت علیهم أن لا یکون لهم فی الأمر نصیب ما بقوا، فأجمعوا إجماعا واحدا، فصرفوا الولایة الى عثمان و أخرجونی منها رجاء أن ینالوها و یتداولوها إذ یئسواأن ینالوا من  قبلی ثمّ قالوا: هلمّ فبایع و الّا جاهدناک، فبایعت مستکرها و صبرت محتسبا، فقال قائلهم : یا ابن أبی طالب انّک على هذا الأمر لحریص فقلت: أنتم أحرص منّی و أبعد، أ أنا أحرص إذا  طلبت تراثی و حقّی الّذی جعلنی الله و رسوله أولى به؟ أم أنتم إذ تضربون وجهی دونه؟ و تحولون بینی و بینه؟! فبهتوا [4]، و الله لا یهدى القوم الظّالمین .

اللّهمّ انّى أستعدیک على قریش  فانّهم قطعوا رحمی، و أصغوا  إنائی،و صغّروا عظیم منزلتی، و أجمعوا على منازعتی حقّا کنت أولى به منهم فسلبونیه، ثمّ قالوا: ألا انّ فی الحقّ أن تأخذه و فی الحقّ أن تمنعه، فاصبر کمدا  متوخّما أو مت متأسّفا حنقا  فنظرت  فإذا لیس معی  رافد و لا ذابّ و لا مساعد الّا أهل بیتی‏فضننت بهم عن الهلاک  فأغضیت على القذى، و تجرّعت  ریقی على الشّجى، و صبرت من کظم الغیظ على أمرّ من العلقم، و آلم للقلب من حزّ الشّفار.

حتّى إذا نقمتم على عثمان أتیتموه فقتلتموه ثمّ جئتمونی لتبایعونی، فأبیت علیکم و أمسکت یدی فنازعتمونی و دافعتمونی، و بسطتم یدی فکففتها، و مددتم یدی فقبضتها، و ازدحمتم علیّ حتّى ظننت أنّ بعضکم قاتل بعض أو أنّکم قاتلی، فقلتم: بایعنا لا نجد غیرک و لا نرضى الّا بک، فبایعنا لا نفترق  و لا تختلف کلمتنا، فبایعتکم و دعوت النّاس الى بیعتی، فمن بایع طائعا قبلته منه، و من أبى لم أکرهه  و ترکته، فبایعنی فیمن بایعنی طلحة و الزّبیر و لو أبیا ما أکرهتهما کما لم اکره غیرهما، فما لبثنا  الّا یسیرا حتّى بلغنی أن خرجا من مکّة متوجّهین الى البصرة فی جیش  ما منهم رجل الابایعنی و أعطانی الطّاعة، فقدما على عاملی و خزّان بیت مالی و على أهل مصر کلّهم على بیعتی و فی طاعتی فشتّتوا کلمتهم و أفسدوا جماعتهم، ثمّ وثبوا على شیعتی من المسلمین فقتلوا طائفة منهم غدرا، و طائفة صبرا، و طائفة عصّبوا بأسیافهم فضاربوا بها حتّى لقوا الله صادقین، فو الله لو لم یصیبوا منهم الّا رجلا واحدا متعمّدین لقتله بلا جرم جرّه لحلّ لی به قتل ذلک الجیش کلّه فدع ما انّهم قد قتلوا من المسلمین أکثر من العدّة الّتی دخلوا بها علیهم و قد أدال الله منهم فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِینَ  23: 41ثمّ انّی نظرت فی أهل الشّام  فإذا أعراب أحزاب، و أهل طمع جفاة طغام  یجتمعون من کلّ أوب  و من کان ینبغی ان یؤدّب و یدرّب أو یولّى علیه  و یؤخذ على یدیه ، لیسوا من المهاجرین و لا الأنصار، و لا التّابعین بإحسان، فسرت الیهم فدعوتهم الى الطّاعة و الجماعة، فأبوا الّا شقاقا و نفاقا  و نهوضا فی وجوه المسلمین ینضحونهم بالنّبل  و یشجرونهم بالرّماح ، فهناک نهدت الیهم بالمسلمین  فقاتلتهم فلمّا عظّهم  السّلاح و وجدوا ألم الجراح رفعوا المصاحف یدعونکم الى مافیها، فأنبأتکم أنّهم لیسوا بأصحاب دین و لا قرآن، و أنّهم رفعوها غدرا و مکیدة  و خدیعة و وهنا و ضعفا، فامضوا على حقّکم و قتالکم، فأبیتم علیّ و قلتم: اقبل منهم، فان أجابوا الى ما فی الکتاب جامعونا على ما نحن علیه من الحقّ، و ان أبوا کان أعظم لحجّتنا علیهم، فقبلت منکم و کففت عنهم إذ أبیتم و ونیتم ، و کان الصّلح بینکم و بینهم على رجلین یحییان ما أحیا القرآن، و یمیتان ما أمات القرآن، فاختلف رأیهما و تفرّق حکمهما و نبذا ما فی القرآن و خالفا ما فی الکتاب فجنّبهما الله السّداد و دلّاهما فی الضّلال فنبذا حکمهما و کانا أهله ، فانخزلت  فرقة منّا فترکناهم ما ترکوناحتّى إذا عتوا فی الأرض یقتلون و یفسدون أتیناهم فقلنا: ادفعوا إلینا قتلة إخواننا ثمّ کتاب الله بیننا و بینکم، قالوا: کلّنا قتلهم، و کلّنا استحلّ دماءهم و دماءکم، و شدّت علینا خیلهم و رجالهم، فصرعهم الله مصرع الظّالمین. فلمّا کان ذلک من شأنهم أمرتکم أن تمضوامن فورکم ذلک الى عدوّکم فقلتم: کلّت سیوفنا، و نفدت نبالنا و نصلت  أسنّة رماحنا، و عاد أکثرها قصدا  فارجع بنا الى مصرنا لنستعدّ  بأحسن عدّتنا،و إذا رجعت زدت فی مقاتلتنا عدّة من هلک منّا و فارقنا، فانّ ذلک أقوى لنا على عدوّنا فأقبلت بکم حتّى إذا أطللتم  على الکوفة أمرتکم أن تنزلوا بالنّخیلة، و أن تلزموا معسکرکم، و أن تضمّوا قواضبکم ، و أن توطّنوا على الجهاد أنفسکم، و لا تکثروا زیارة أبنائکم و نسائکم، فانّ أصحاب الحرب المصابروها، و أهل التّشمیر فیها الّذین لا ینوحون  من سهر لیلهم و لا ظمأ نهارهم و لا خمص بطونهم و لا نصب أبدانهم، فنزلت طائفة منکم معی معذرة ، و دخلت طائفة منکم المصر عاصیة، فلا من بقی منکم ثبت و صبر، و لا من دخل المصر عاد الىّ و رجع، فنظرت الى معسکری و لیس فیه خمسون رجلا، فلمّا رأیت ما أتیتم دخلت إلیکم فما قدرت على أن تخرجوا معی الى یومنا هذا. فما تنتظرون؟ أما ترون [الى‏] أطرافکم قد انتقصت، و إلى أمصارکم قد افتتحت، و الى شیعتی بها بعد قد قتلت، و الى مسالحکم تعرى ، و الى بلادکم تغزى، و أنتم ذوو عدد کثیر، و شوکة و بأس شدید ، فما بالکم؟ للَّه أنتم! من أین تؤتون؟ و ما لکم [أنّى‏] تؤفکون؟! و أنّى تسحرون؟! و لو أنّکم عزمتم و أجمعتم لم تراموا، ألا انّ القوم قد اجتمعوا  و تناشبوا  و تناصحوا و أنتم قد ونیتم و تغاششتم و افترقتم، ما أنتم ان أتممتم عندی على ذی سعداء  فأنبهوا نائمکم و اجتمعوا  على حقّکم، و تجرّدوالحرب عدوّکم، قد بدت  الرّغوة عن الصّریح  و قد بیّن الصّبح لذی عینین  انّما تقاتلون الطّلقاء و أبناء الطّلقاء، و اولى الجفاء و من أسلم کرها، و کان  لرسول الله صلى الله علیه و آله أنف  الإسلام کلّه حربا، أعداء الله و السّنّة و القرآن و أهل البدع و الأحداث، و من کانت بوائقه تتّقى، و کان على الإسلام و أهله مخوفا ، و أکلة الرّشا و عبدة الدّنیا، لقد  انهی إلیّ أنّ ابن النّابغة لم یبایع حتّى أعطاه ثمنا  و شرط أن یؤتیه أتیّة هی أعظم ممّا فی یده من سلطانه، ألا صفرت ید هذا البائع دینه بالدّنیا،و خزیت أمانة هذا المشترى نصرة فاسق غادر بأموال المسلمین، و انّ فیهم لمن قد شرب فیکم الخمر و جلد الحدّ فی الإسلام، یعرف بالفساد فی الدّین و الفعل السّیّئ، و انّ فیهم لمن لم یسلم حتّى رضخ له على الإسلام رضیخة .

فهؤلاء قادة القوم، و من ترکت ذکر مساویه من قادتهم مثل من ذکرت منهم بل هو شرّ منهم، و هؤلاء الّذین [ذکرت‏] لو ولّوا علیکم لأظهروا  فیکم الفساد و الکبرو الفجور  و التّسلّط بالجبریّة و الفساد فی الأرض، و اتّبعوا الهوى و حکموا بغیر الحقّ، و لأنتم على ما کان فیکم من تواکل و تخاذل خیر منهم و أهدى سبیلا، فیکم العلماء و الفقهاء و النّجباء و الحکماء، و حملة الکتاب، و المتهجّدون بالأسحار، و عمّار المساجد بتلاوة القرآن أ فلا تسخطون و تهتمّون أن ینازعکم الولایة علیکم سفهاؤکم، و الأشرار الأراذل منکم.

فاسمعوا قولی- هداکم الله- إذا قلت، و أطیعوا أمری إذا أمرت، فو الله لئن أطعتمونی لا تغوون، و ان عصیتمونی لا ترشدون، خذوا للحرب أهبتها و أعدّوا لها عدّتها، و أجمعوا الیها فقد شبّت و أوقدت نارها  و علا شنارها  و تجرّد لکم فیها الفاسقون کی یعذّبوا عباد الله، و یطفئوا نور الله.

ألا انّه لیس أولیاء الشّیطان من أهل الطّمع و الجفاء و الکبر  بأولى بالجدّ فی غیّهم و ضلالهم و باطلهم من أولیاء الله، من أهل البرّ و الزّهادة و الإخبات فی حقّهم و طاعة ربّهم و مناصحة إمامهم، انّی و الله لو لقیتهم فردا  و هم مل‏ء الأرض  ما بالیت‏و لا استوحشت ، و انّى من ضلالتهم الّتی هم فیها و الهدى الّذی نحن علیه لعلى ثقة و بیّنة و یقین و صبر، و انّى الى لقاء ربّى لمشتاق و لحسن ثواب ربّى  لمنتظر، و لکنّ أسفا یعترینی ، و حزنا یخامرنی  من أن یلی أمر هذه الأمّة سفهاؤها و فجّارها فیتّخذوا مال الله دولا  و عباد الله خولا و الصّالحین حربا  و الفاسقین حزبا، و أیم الله لو لا ذلکما أکثرت تأنیبکم و تألیبکم  و تحریضکم، و لترکتکم إذ ونیتم  و أبیتم حتّى ألقاهم بنفسی متى حمّ  لی لقاؤهم، فو الله انّى لعلى الحقّ، و انّی للشّهادة لمحبّ، ف انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِکُمْ وَ أَنْفُسِکُمْ فی سَبِیلِ الله ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ [2] 9: 41 و لا تثاقلوا  الى الأرض فتقرّوا بالخسف  و تبوءوا  بالذّلّ و یکن نصیبکم الأخسر ، انّ أخا الحرب الیقظان الأرق ، و من نام لم ینم عنه ، و من‏ضعف أودى ، و من ترک الجهاد [فی الله‏] کان کالمغبون المهین.

اللَّهمّ اجمعنا و إیّاهم على الهدى، و زهّدنا و إیّاهم فی الدّنیا، و اجعل الآخرة خیرا لنا و لهم من الاولى، و السّلام [4]

با توجه به این که خود این نامه گویای حقیقت است نیازی به پاسخ دیگری نیست .



[1] . تفسیرالإمام            391

[2] . صحیح بخاری جزء 12/527 ش 3437

[3] .

[4] . الغارات       ج‏1       307       رسالة على‏[1] علیه السلام الى أصحابه بعد مقتل محمد بن أبى بکر(رحمه الله) .....  ص : 302

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد